Pierwsza zwrotka w aranżacjach Stinga, przeważnie wprowadza słuchacza w temat opowiadania, zawartego w słowach kompozycji. Oparta jest ona zazwyczaj na niewielkim instrumentarium, w którym znacząco wyróżniają się pojedyncze instrumenty, na przykład: gitara, bas czy skrzypce. Szczególnie widoczny syntezator, dominuje wśród instrumentów od samego początku, aż do końca aranżacji. W pierwszych zwrotkach utworów zauważyć należy także instrumenty percusions, które Sting wykorzystuje bardzo często. Czasem zastępują one perkusję, niekiedy także gitarę basową, wybijając rytm i pełniąc rolę sekcji rytmicznej.

W kolejnych częściach piosenki kompozytor buduje dynamikę. Pojawiają się instrumenty takie jak: gitara elektryczna czy perkusja, w której wyraźnie usłyszeć można talerze, stopę i chi–chat. Bardzo często kompozycje ubarwiają instrumenty smyczkowe lub dęte, a także chórki. Sting wykorzystuje w swoich aranżacjach bardzo bogate instrumentarium. W całości utworu nie ogranicza się ono wyłącznie do kilku brzmień, lecz w miarę rozwoju formy, wprowadza do kompozycji szereg nowych, często rzadko spotykanych w nagraniach, instrumentów takich jak drumla czy fletnia Pana. "Dla mnie muzyka to system modularny. Sięgasz po jakiś fragment, dodajesz doń coś innego, potem dokładnie mieszasz i powstaje zupełnie nowa kompozycja"(4).

W swoich piosenkach kompozytor wyraźnie wyodrębnia niektóre części utworu. Przeważnie jest to łącznik, w którym słowa stanowią puentę i podsumowanie historii, opowiedzianej głosem Stinga przez jednego z filmowych bohaterów. Części te wyróżnia w dwojaki sposób: poprzez wyciszenie dynamiki i większości instrumentów, lub też poprzez znaczny wzrost dynamiki, dodając kolejne brzmienia i powiększając instrumentarium. Obie formy takiego aranżu, Sting wykorzystuje niemalże w każdej kompozycji, skłaniając słuchacza do refleksji i znacząco absorbując jego uwagę. Łącznik przeważnie prowadzi utwór do cody, w której spokojne, wyciszone brzmienia instrumentów oraz opadająca dynamika, stopniowo zamykają utwór.

Analizując szereg piosenek kompozytora zauważymy, iż aranżuje on utwory w bardzo przemyślany, charakterystyczny dla swojej osoby, sposób. W każdej kompozycji pojawiają się instrumenty, które od samego początku, aż do końca piosenki pozostają niemalże bez zmian, inne natomiast pojawiają się tylko między wybranymi taktami lub częściami utworu, wnosząc do aranżu nowe brzmienia, zagrywki i artykulację. Jeżeli przyjrzymy się tempom utworów napisanych przez Stinga, zauważymy, że są one bardzo zbliżone do siebie. Zazwyczaj zawarte są w przedziale od osiemdziesięciu do stu. Przykładowo – analizowane w tej pracy kompozycje „Valparaiso” i „It's Probably Me” grane są w tempie dziewięćdziesiąt sześć, natomiast „My Funny Friend And Me” i „Racing Stripes” w osiemdziesiąt cztery.