Chciałem, by moja twórczość nabrała bardziej jednorodnego charakteru,
by wszystkie utwory, które nagrywam, układały się w pewną całość.

STING

Od początku 1992 roku do stycznia 2005, Sting stworzył dla kina, bądź przearanżował na jego potrzeby około dwudziestu pięciu kompozycji. Nadal jednak artysta twierdzi, że film i piosenki filmowe są dla niego jedynie przygodami. Wszystkie te przedsięwzięcia powiększyły jednakże jego popularność, sprawiając równocześnie, że pomimo tak deklarowanego podejścia do tej części swojej twórczości, w ciągu kilku zaledwie lat, stał się on jednym z najbardziej wziętych muzyków w filmowym światku. Jego muzyczno–filmowa kariera trwa i wciąż z powodzeniem się rozwija. Sting ceniony jest nie tylko jako wykonawca, lecz jako pełnoprawny kompozytor i autor tekstów w unikatowy sposób łączący style, brzmienia, instrumentarium oraz tradycję z nowoczesnością. Wybrany do Songwriters Hall Of Fame, stał się synonimem twórcy nie uznającego granic, limitów czy barier stylistycznych. Wydana w 1997 roku w Japonii płyta „Sting At The Movies”, z której utwory znajdują się w muzycznym załączniku CD1 oraz CD2 tej pracy, oraz dokładna analiza wybranych, filmowych piosenek Stinga, w znacznym stopniu pozwala przybliżyć nam fenomen aranżacji i interpretacji zarówno tekstów jak i muzyki kompozytora.

Sting podąża wytyczoną przez niego samego drogą. Wypracował swój własny styl kształtowania linii melodycznych, szczególnie zauważalny w spokojniejszych piosenkach. Prowadzone frazy, najczęściej długimi wybrzmiewającymi prostymi dźwiękami, z charakterystycznym dla artysty leniwym, nieco zachrypniętym głosem bez ozdobników i wibracji, urzekają swą surowością i ascetyzmem wyrazu. Szczególnie wyraziste staje się to w nagraniach ballad jazzowych takich jak: „Spread a Little Happiness”, „Moonlight”, „Until”, “My One And Only Love”, „Windmills Of Your Mind” czy „Angel Eyes”. Jako wokalista o tak nietypowej barwie głosu, jest on w stanie niesłychanie sugestywnie przekazywać nie tylko słowa, ale treść piosenki, co jest niezwykle ważną, aczkolwiek rzadką w dzisiejszych czasach zaletą. Nie da się nie zauważyć, że Sting przywiązuje do tego faktu wielką uwagę. Jego głębokie, liryczne teksty, w których przywołuje pewien stały zestaw słów czy skojarzeń, traktowanych jako klucze do zrozumienia jego twórczości to, obok muzycznych aranżacji, podstawowa i najważniejsza część jego kompozycji. Początkowo traktowały one prawie wyłącznie o stosunkach damsko–męskich, z biegiem czasu jednak Sting zaczął jawić się jako kompozytor wrażliwy na problemy współczesnego świata, a w jego tekstach zaczęła pojawiać się problematyka społeczno-polityczna. Śpiewam o sytuacjach, które znam z doświadczenia, a jednak nie są to moje własne przeżycia(1).

Od najmłodszych lat Sting bardzo dużo czytał czerpiąc wiele wzorców z bohaterów przeczytanych książek. W tekstach jego utworów możemy odnaleźć wiele odniesień do literatury. W „Don’t Stand So Close To Me” – nawiązuje do „Lolity” – Vladimira Nobakova. „Moon Over Burbon Street” jest znakomitym przykładem tego, jakie wrażenie wywarła na nim powieść „Interview With A Vampire”, natomiast „Englishman In New York” to świadome nawiązanie do prozy Quentina Cripsa. Jeżeli przyjrzymy się słowom filmowych piosenek Stinga, zauważymy dobrze widoczną analogię pomiędzy obrazem i scenariuszem, a przekazem zawartym w słowach utworu. I tak „Lethal Weapon 3” czy „The Emperor's New Groove” stały się inspiracją do napisania dwóch znakomitych tekstów, zwracających szczególną uwagę na motyw braterstwa i przyjaźni, jaka może narodzić się między dwojgiem ludzi o zupełnie odmiennych osobowościach. Wraz ze słowami „Valparaiso”, które traktują o tęsknocie i morskiej przygodzie, oraz „Taking The Inside Rail” podkreślającymi znaczenie marzeń – tych małych i tych odważnych, wybornie przeniosły klimat filmowych opowieści do znakomitego muzycznego obrazu i w całości oddały zawarty w nich przekaz.

Analizując wybrane kompozycje Stinga, nie sposób jest nie dostrzec pewnych stałych elementów aranżacyjnych, bardzo charakterystycznych dla tego kompozytora. Chciałem, by moja twórczość nabrała bardziej jednorodnego charakteru, by wszystkie utwory, które nagrywam, układały się w pewną całość(2). Artysta wypracował własny styl kształtowania fraz i formy utworu, zarówno w swoich solowych kompozycjach, jak i w piosenkach tworzonych dla przemysłu filmowego. W jego utworach wyraźnie wyróżniają się następujące po sobie części kompozycji. Pracuję cofając się, buduję piosenkę, rozpoczynając od jakiegoś punktu zaczepienia. Nie zaczynam od punktu A po to, by zakończyć na Z(3).